Do I want to be Great?

Hell yeah!!!

Great article to remind me how…

Science of People – How to be Great

Here a small summary of all points:

#1 “What you think is possible, is possible.”
#2 Just because someone else hasn’t made it, does not mean, that I will not either!
#3 Top performers believe they are lucky—they believe in the power of possibilities.
#4 “Through modern science, we now know that thought energy can activate or inhibit physical functionality on a cellular level.”
#5 “Expectation assimilation is the fancy science term for how our brain and body match and fulfill our expectations.”
#6 “If you believe something will have a negative effect, it probably will. Eliminating your harmful expectations!”
#7 STOP MAKING EXCUSES!!!
#8 Don’t try to be perfect – instead learn from your mistakes! DO IT!
#9 Dream big and DON’T LET THE POSSIBILITY OF FAILURE STOP YOU!
#10 “Competitors are your friends! The person in front of you is simply showing you what is possible.”

Advertisements

It’s too late to think clearly…

Και μετά απορείς γιατί σε αποφεύγω. Ενώ εσύ ποτέ δεν είσαι εδώ. Ενώ μου πετάς ψύχουλα και με αφήνεις στην ξέρα πάλι – ξανά και ξανά.
Μου λές πως σου λείπω, μα η απουσία σου μεγαλύτερη δεν γίνετε.
Και εγώ πάλι εδώ. Κ εγώ ακόμα εδώ. Να περιμένω μία σου κίνηση. Κάτι. Που δεν έρχεται ποτέ.
Και εγώ ακόμα εδώ. Πιό άδεια απο ποτέ. Κάθε φορά λίγο πιό άδεια απο την προηγούμενη. Να απορώ με μένα, με σένα, με εμάς.
Εμάς;
Θα υπάρξει ποτέ εμάς ή απλά θα μείνει εκεί στάσιμο, πεταμένο στο ίδιο σημείο;
Ειρωνικό. Δε βλέπεις παραπέρα και απο την ίδια σου την ειρωνία.
Και πάντα φταίω εγώ.
Που είμαι ακόμα εδώ.
Κ ας μη με βλέπεις…

My… Oh My… It’s Love

Αχχχ… έρωτας. Ποιός θα μπορούσε να ζήσει χωρίς έρωτα;

Πολλές είναι οι φορές που τον καταριόμαστε, αλλά πολύ περισσότερες είναι οι φόρες που τον υποδεχόμαστε άξαφνα – χωρίς καμία προειδοποίηση!

Αν το σκεφτείς καλά, ο έρωτας είναι όπως το κόψιμο – έρχεται εκεί που δέν το περιμένεις και κυρίως όταν δεν είσαι ούτε προετοιμασμένος, μα ούτε ξέρεις εκείνη τη στιγμή πώς να το αντιμετωπίσεις. Μένεις άναυδος και προσπαθείς να βρείς ψύχραιμα κάποια λύση, κάποια εξήγηση – κάτι τέλος πάντον το οποίο θα σε βοηθήσει να το χειρηστείς με τον κατάλληλο τρόπο, ώστε να μην τα κάνεις όλα μαντάρα.

Υπάρχει όμως κατάλληλος χειρισμός αυτού του αισθήματος; Ή μήπως όσο προσπαθούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, τόσο πιο πολύ περιπλέκουμε τα πράγματα και χάνουμε την ουσία;

Δεν ξέρω – και αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που μπορεί να πεί με όλη την ειληκρίνια πως μπορεί να εξηγήσει με καθαρό μυαλό και με απλές λέξεις – χωρίς επιστημονικές αρλούμπες πέρι ορμόνες και χημικές ουσίες – αυτό που λέμε έρωτα – όχι αγάπη! – εμένα να με τρυπήσεις!!!

Θες να μάθεις τι σκέφτομαι εγώ?
Λοιπόν άκου, ο έρωτας είναι μια κατάσταση υπερδιέγερσης του όλου σου συστήματος. Ίσως αρχίσεις να βλέπεις πάρα πολλά – πράγματα που πρίν δεν τα έδινες σημασία και απλά σου διέφευγαν γιατί δεν είχαν κάποια ουσία για σένα, την οποία απέκτησαν τώρα έτσι ξαφνικά.
Μπορεί πάλι να χάνεσε στο ενδιάμεσο και να μη βλέπεις τίποτα γύρο σου. Να είσαι κολλημένος μέσα σε μια διάσταση εξωπραγματική και πρωτόγνωρη για σένα, κάτι μεταξύ διαλογησμού και μαστούρας.

Νομίζω υπάρχουν πολλές μορφές με τις οποίες βιώνει ο καθένας τον προσωπικό του έρωτα. Η κάθε μορφή έρωτα είναι μοναδική και ξεχωριστή – δε παύει όμως να είναι κάτι που τελικά μας ενώνει σε μια διάσταση … μακρινή, μαστούρικια, ανόητη και τόσο γαμάτη που τελικά είναι κρίμα να μην την ζούμε καθημερινά και με τον πιο έντονο τρόπο που μπορεί ο καθένας ξεχωριστά και όμως όλοι μαζί!!!

*Click*.. My Life in Fast Backward…

Δεν ξέρω εάν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει σκεφτεί ποτέ να γυρίσει πίσω το χρόνο και να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων.

Προσωπικά το σκέφτομαι συνέχεια. Σκέφτομαι τις στιγμές που πέρασα στη ζωή μου.. μετά πάλι σκέφτομαι στιγμές που δεν έζησα ποτέ. Στιγμές που θα μπορούσαν να είναι δικές μου, οι οποίες όμως δεν ήρθαν  – είτε επειδή δεν τις επιδίωξα, είτε επειδή ίσως δεν ήμουν έτοιμη να της αντιμετωπίσω.

Σκέφτομαι στιγμές που πέρασαν έτσι απλά, που εκείνη τη στιγμή ήταν σημαντικές και που τώρα είναι ξεχασμένες.

Σκέφτομαι τα άτομα που γνώρισα.. άτομα που έμειναν στη ζωή μου και άλλα πάλι που δεν άντεξαν στο χρόνο. Άτομα που θεώρησα σημαντικά, που όμως τελικά δεν άξιζαν τον κόπο και το χρόνο μου. Και άλλα πάλι άτομα που ίσως χάνονται, αλλά είναι πάντα πλάι μου, με το δικό τους τρόπο.

Every now and then κάνω έναν απολογισμό στη ζωή μου. Δε ξέρω εάν έχει νόημα να σκέφτομαι τα περασμένα, να αναλύω πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω και να εύχομαι να είχαν γίνει έτσι ή αλλιώς.

Τελικά τι αξίζει στη ζωή μας; Τι είναι αυτό στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε; Δε ξέρω.. μετά από τόσα χρόνια (εντάξει, δεν είναι και τόοοσα πολλά τέλος πάντον, αλλά αυτά που έζησα ώς τώρα..) ακόμα  δεν ξέρω τι έχει σημασία.

Ακόμα δεν έχω μάθει να ζώ τη στιγμή, δεν το έχω.. Ίσως επειδή απλά δεν μπορώ να αδιάσω το μυαλό μου και να είμαι εκεί, αλλά είμαι ταυτόχρονα σε 5000 διαφορετικά μέρη.

Κάθε βόλτα, κάθε μέρος που πήγα και πέρασα όμορφα, κάθε χαμόγελο που προκάλεσα, κάθε φιλί που με είχε εξιτάρει, κάθε αγκαλία που με ζέστανε και που μου πρόσφερε προστασία και σιγουριά… όλα αυτά ναι μεν είναι όμορφες αναμνήσεις μέσα στο μυαλό μου, αλλά μέχρι εκεί. Και νιώθω ότι δεν είναι αρκετά όλα αυτά για μένα. Δεν μου αρκεί απλά να τα έχω αργότερα ως μια ανάμνηση, αλλά τη στιγμή που τα ζώ, να τα ΖΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.

Δεν ξέρω εάν ποτέ μου μπορέσω. Εάν θα καταφέρω ποτέ να είμαι έκει, και να ζω τη στιγμή… right there, right then.

Προσπαθώ όμως. Δε νομίζω πως μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω.

Do you love…. yourself?

Τώρα τελευταία παλεύω συνέχεια με σκέψεις ανασφάλειας και πιστεύω πώς δεν είμαι η μόνη. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος φτάνει κάποια στιγμή στο σημείο να αμφιβάλλει για τον εαυτό του/της, να αναρωτίεται τι αξίζει τελικά και τι νόημα έχει η ύπαρξη του στην κοινωνία μας αυτή….?!

Τελικά ποιοί είμαστε? Τι μας καθωρίζει ώς το συγκεκριμένο άτομο που είμαστε – ώς Γιάννης, ώς Αννούλα, ώς φ-χ-ψ? Γιατί είμαστε αυτό που είμαστε και τι μας έφτασε στο σημείο να γίνουμε έτσι και όχι αλλιός? Η μοίρα μας, ήταν γραφτό ή μας διάπλασαν ορισμένες καταστάσεις και καταλήξαμε εδώ που είμαστε?

Δε θα ανοίξω κουβέντα πέρι πεπρωμένου – αυτό το κρατάω για άλλη στιγμή. Αυτό που μ’ενδιαφέρει εμένα είναι, για το πόσο καλά τελικά γνωρίζουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας. Για εμένα προσωπικά είναι μία η λέξη που έχει το μεγαλύτερο βάρος για τη ζωή ενός ανθρώπου:

ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

Στα γερμανικά η αντίστοιχες λέξεις ειναι “Selbstvertrauen” (engl. confidence), δηλαδή η εμπιστοσήνη που δείχνουμε οι ίδιοι μας απέναντι στον εαυτο μας – και “Selbstbewusstsein” (engl. self-awareness”), δηλαδή η συνείδηση ή το αίσθημα – όχι συναίσθημα (-‘τι κάνεις;’-‘καλά’) αλλά αυτο που λέμε feeling – που έχουμε για τον εαυτό μας – το πώς νιώθουμε μέσα στο σώμα μας. Κατά την άποψη μου λοιπόν, είναι ότι πιό σημαντικό να έχεις συνειδητοποιήσει πρώτα απ’ όλα, για το ΠΟΙΟΣ είσαι, τι κάνεις, πώς κινείσαι και όταν κανείς σε ρωτήσει το ΓΙΑΤΙ είναι έτσι τα πράγματα, να μπορείς να απαντήσεις με σιγουριά και να είσαι πεποισμένος πως είσαι αυτός που είσαι και πώς ………. it’s just ok the way it is!

Αυτοπεποίθηση σημαίνει να έχεις εμπιστοσύνη και πίστη στον εαυτό σου, να τον αγαπάς όπως είναι και να μην νιώθεις την ανάγκη να αλλάξεις για κάποιον ή για κάτι απλά και μόνο για να γίνεις αρεστός.

Σημαίνει……

απόλυτη βεβαιότητα ότι αυτό που πιστεύει κανείς ισχύει πραγματικά, αίσθηση απόλυτης σταθερότητας και σιγουριάς.

Σε τελική ανάλυση αυτό που πρέπει να έχουμε υπόψη, είναι πώς πρέπει να μάθουμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας περισσότερο, γιατί στην τελική είναι το μόνο άτομο το οποίο πρέπει να αντιμετωπίζουμε σε καθημερινή βάση – είτε το θέλουμε είτε όχι. Είναι πάντα δίπλα μας σε κάθε περίσταση – πρέπει να μάθουμε να μπορούμε να βασιζόμαστε στης αποφάσεις και στης κινήσεις μας, να μήν είμαστε αρνητικοί σε ότι αφορά όποια απόφαση και αν πάρουμε.

Πρέπει να μπορούμε να στηριζόμαστε πάνω μας όταν δεν είναι κανείς άλλος δίπλα μας να μας κρατήσει και ακόμα να μάθουμε να μη φοβόμαστε την μοναξία γιατί απλά έχουμε τη καλύτερη συντροφιά δίπλα μας…..