Herman Hesse – Der Steppenwolf

The first time I held Herman Hesse’s “Der Steppenwolf” in my hands and ‘tried’ to read it, was about 5 years ago. After just a few pages I gave up and put the book aside, planning to get back to it and read it, when “the time was right”, not knowing then, when this might be *.

A few years passed – in the meantime I had split up with my then boyfriend, had gone through some lousy relationships here and there and was more of a nervous wreck than a normal functioning person. This was the time, when the book fell right back into my hands and I literally binge-read it in a few days. Indeed that was the right time to read that book!

I still love the “Steppenwolf” and although when I recently tried to read the book again I was not able to dig into it like the last time (let alone finish it!) it is my all time favourite classic. I am even planning a big “Steppenwolf” tattoo on my right thigh, to remind me that no matter how many personalities might make me a whole, they are all still a part of me!

Searching after an iterpretation of “Der Steppenwolf” I stumbled upon following PDF:

Der Steppenwolf und die moderne Psychologie – von Reinhard Munzert

The fact that Hesse emphasizes the many facets of a person’s personality (which might even be much more than two!) shows, that no matter how contradictory they might seem, they still don’t have to exclude but might even complete each other!


* A friend of mine who was also very into literature and reading, told me once, that each book has its own time. He was so right!

Things I have learned today #15032016

What is the best voltage for liner machine and shader machine

[…] In general, 8-10 volts for line work (higher voltage) & 6-8 volts for shade work (lower voltage). General rule is a nickel’s thickness for shading and a dimes thickness for line work. From there you will experiment on those and adjust them to fit your skill and needs. Really it depends on your machine type (rotary or coil), bigger needle groupings (uses more power), how much needle throw you have (1/16th inch or more) & skill of the artist. […]

— http://www.tattoodiy.com/news/what-is-the-best-voltage-for-liner-machine-and-shader-machine-a-16.html

Things I have learned today #09032016

After an exhausting night, where I was mostly kept awake by my mother’s monologues while sleeping, my day started pretty much – well – crappy.  It was one of these days where I have to keep myself from jumping on somebody’s throat and suck his blood out!

Well however, I guess it is true what they say:

[…] your mood is elevated and your stress is reduced if you plaster a big smile on your face, even for a short period of time. (Frowns have been shown to have the opposite effect.) The smile doesn’t have to be based on real emotion – faking it works.

— from http://www.forbes.com/sites/rogerdooley/2013/02/26/fake-smile/

But this was not my lesson for today – although I won’t deny that it is a pretty good lesson!

So this is my lesson for today:

Even the top specialists in some field, sometimes do not know it all!

Things I have learned today #08032016

I do not know what I want, when it comes to which career path I want to follow.

Isn’t this great??? *irony-off*

I went for a job interview today (Ippen Digital). The only positive thing was the lesson which was brought to me today:

There are other people too, who get bored quite easily in their jobs and need to be challenged constantly.

So we are not alone! There is still hope for us fitful and inconstant souls out there!

——– beeeeeeeeeep

It’s too late to think clearly…

Και μετά απορείς γιατί σε αποφεύγω. Ενώ εσύ ποτέ δεν είσαι εδώ. Ενώ μου πετάς ψύχουλα και με αφήνεις στην ξέρα πάλι – ξανά και ξανά.
Μου λές πως σου λείπω, μα η απουσία σου μεγαλύτερη δεν γίνετε.
Και εγώ πάλι εδώ. Κ εγώ ακόμα εδώ. Να περιμένω μία σου κίνηση. Κάτι. Που δεν έρχεται ποτέ.
Και εγώ ακόμα εδώ. Πιό άδεια απο ποτέ. Κάθε φορά λίγο πιό άδεια απο την προηγούμενη. Να απορώ με μένα, με σένα, με εμάς.
Εμάς;
Θα υπάρξει ποτέ εμάς ή απλά θα μείνει εκεί στάσιμο, πεταμένο στο ίδιο σημείο;
Ειρωνικό. Δε βλέπεις παραπέρα και απο την ίδια σου την ειρωνία.
Και πάντα φταίω εγώ.
Που είμαι ακόμα εδώ.
Κ ας μη με βλέπεις…

My… Oh My… It’s Love

Αχχχ… έρωτας. Ποιός θα μπορούσε να ζήσει χωρίς έρωτα;

Πολλές είναι οι φορές που τον καταριόμαστε, αλλά πολύ περισσότερες είναι οι φόρες που τον υποδεχόμαστε άξαφνα – χωρίς καμία προειδοποίηση!

Αν το σκεφτείς καλά, ο έρωτας είναι όπως το κόψιμο – έρχεται εκεί που δέν το περιμένεις και κυρίως όταν δεν είσαι ούτε προετοιμασμένος, μα ούτε ξέρεις εκείνη τη στιγμή πώς να το αντιμετωπίσεις. Μένεις άναυδος και προσπαθείς να βρείς ψύχραιμα κάποια λύση, κάποια εξήγηση – κάτι τέλος πάντον το οποίο θα σε βοηθήσει να το χειρηστείς με τον κατάλληλο τρόπο, ώστε να μην τα κάνεις όλα μαντάρα.

Υπάρχει όμως κατάλληλος χειρισμός αυτού του αισθήματος; Ή μήπως όσο προσπαθούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, τόσο πιο πολύ περιπλέκουμε τα πράγματα και χάνουμε την ουσία;

Δεν ξέρω – και αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που μπορεί να πεί με όλη την ειληκρίνια πως μπορεί να εξηγήσει με καθαρό μυαλό και με απλές λέξεις – χωρίς επιστημονικές αρλούμπες πέρι ορμόνες και χημικές ουσίες – αυτό που λέμε έρωτα – όχι αγάπη! – εμένα να με τρυπήσεις!!!

Θες να μάθεις τι σκέφτομαι εγώ?
Λοιπόν άκου, ο έρωτας είναι μια κατάσταση υπερδιέγερσης του όλου σου συστήματος. Ίσως αρχίσεις να βλέπεις πάρα πολλά – πράγματα που πρίν δεν τα έδινες σημασία και απλά σου διέφευγαν γιατί δεν είχαν κάποια ουσία για σένα, την οποία απέκτησαν τώρα έτσι ξαφνικά.
Μπορεί πάλι να χάνεσε στο ενδιάμεσο και να μη βλέπεις τίποτα γύρο σου. Να είσαι κολλημένος μέσα σε μια διάσταση εξωπραγματική και πρωτόγνωρη για σένα, κάτι μεταξύ διαλογησμού και μαστούρας.

Νομίζω υπάρχουν πολλές μορφές με τις οποίες βιώνει ο καθένας τον προσωπικό του έρωτα. Η κάθε μορφή έρωτα είναι μοναδική και ξεχωριστή – δε παύει όμως να είναι κάτι που τελικά μας ενώνει σε μια διάσταση … μακρινή, μαστούρικια, ανόητη και τόσο γαμάτη που τελικά είναι κρίμα να μην την ζούμε καθημερινά και με τον πιο έντονο τρόπο που μπορεί ο καθένας ξεχωριστά και όμως όλοι μαζί!!!

*Click*.. My Life in Fast Backward…

Δεν ξέρω εάν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει σκεφτεί ποτέ να γυρίσει πίσω το χρόνο και να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων.

Προσωπικά το σκέφτομαι συνέχεια. Σκέφτομαι τις στιγμές που πέρασα στη ζωή μου.. μετά πάλι σκέφτομαι στιγμές που δεν έζησα ποτέ. Στιγμές που θα μπορούσαν να είναι δικές μου, οι οποίες όμως δεν ήρθαν  – είτε επειδή δεν τις επιδίωξα, είτε επειδή ίσως δεν ήμουν έτοιμη να της αντιμετωπίσω.

Σκέφτομαι στιγμές που πέρασαν έτσι απλά, που εκείνη τη στιγμή ήταν σημαντικές και που τώρα είναι ξεχασμένες.

Σκέφτομαι τα άτομα που γνώρισα.. άτομα που έμειναν στη ζωή μου και άλλα πάλι που δεν άντεξαν στο χρόνο. Άτομα που θεώρησα σημαντικά, που όμως τελικά δεν άξιζαν τον κόπο και το χρόνο μου. Και άλλα πάλι άτομα που ίσως χάνονται, αλλά είναι πάντα πλάι μου, με το δικό τους τρόπο.

Every now and then κάνω έναν απολογισμό στη ζωή μου. Δε ξέρω εάν έχει νόημα να σκέφτομαι τα περασμένα, να αναλύω πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω και να εύχομαι να είχαν γίνει έτσι ή αλλιώς.

Τελικά τι αξίζει στη ζωή μας; Τι είναι αυτό στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε; Δε ξέρω.. μετά από τόσα χρόνια (εντάξει, δεν είναι και τόοοσα πολλά τέλος πάντον, αλλά αυτά που έζησα ώς τώρα..) ακόμα  δεν ξέρω τι έχει σημασία.

Ακόμα δεν έχω μάθει να ζώ τη στιγμή, δεν το έχω.. Ίσως επειδή απλά δεν μπορώ να αδιάσω το μυαλό μου και να είμαι εκεί, αλλά είμαι ταυτόχρονα σε 5000 διαφορετικά μέρη.

Κάθε βόλτα, κάθε μέρος που πήγα και πέρασα όμορφα, κάθε χαμόγελο που προκάλεσα, κάθε φιλί που με είχε εξιτάρει, κάθε αγκαλία που με ζέστανε και που μου πρόσφερε προστασία και σιγουριά… όλα αυτά ναι μεν είναι όμορφες αναμνήσεις μέσα στο μυαλό μου, αλλά μέχρι εκεί. Και νιώθω ότι δεν είναι αρκετά όλα αυτά για μένα. Δεν μου αρκεί απλά να τα έχω αργότερα ως μια ανάμνηση, αλλά τη στιγμή που τα ζώ, να τα ΖΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.

Δεν ξέρω εάν ποτέ μου μπορέσω. Εάν θα καταφέρω ποτέ να είμαι έκει, και να ζω τη στιγμή… right there, right then.

Προσπαθώ όμως. Δε νομίζω πως μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω.